TOP
Personal

Leven met een eetstoornis

Hi allemaal. Vandaag heb ik een heel persoonlijk artikel voor jullie. Zoals jullie wel aan de titel kunnen zien is het niet een heel makkelijk onderwerp, maar ik wilde er wel graag wat over schrijven. Ik weet namelijk dat er veel meer meiden zijn die met een eetstoornis worstelen. Daarom is het super belangrijk om het bespreekbaar te maken. Ik vertel je mijn verhaal, en hoe ik er mee heb leren leven. 

Eigenlijk weet ik niet zo goed hoe ik dit artikel moet beginnen… Sommigen van jullie zullen wel weten dat ik heel lang met een eetstoornis heb geworsteld, voor anderen zal het een verrassing zijn. Het is dan ook niet echt iets wat je met mensen deelt. Totaal niet. Als je een eetstoornis hebt, is het iets wat je ‘in je eentje doet’. Je hebt liever niet dat anderen het weten, want je weet zelf ook dat het kut is, en hoe anderen er over denken. Het is best eenzaam dus.

Hoe het is om een eetstoornis te hebben? Je bent constant bezig met wat je eet. Constant bezig met hoe veel je beweegt. En eigenlijk is het nooit genoeg. Het ene moment ben je blij dat je wat bent afgevallen, en 10 minuten later kan je weer depressief zijn omdat je jezelf te dik vindt. Het is echt een enorme rollercoaster, en daarom super moeilijk voor anderen te begrijpen. Dit kan er voor zorgen dat vriendschappen wegvallen, want mensen kunnen je gewoon niet snappen. Zoals ik al eerder zij, het is gewoon een heel eenzaam proces. Dat is ook precies waarom ik er iets over wilde schrijven.

Ik ben op een gegeven moment op het punt gekomen dat ik niet meer normaal in de les kon zitten. Ik had gewoon  te weinig vet op m’n billen. Het moment dat ik niet meer kon dansen van de duizeligheid omdat ik te weinig at, was voor mij echt een keerpunt. Dansen is zo belangrijk voor me, en dat kon ik gewoon niet meer zo goed als ik wilde.

Ik kan inmiddels zeggen dat ik er redelijk overheen ben. Mijn gewicht en mijn lichaam zullen altijd een gevoelig puntje voor mij zijn, dat hou je, maar het is wel anders. Het is heel belangrijk om te beseffen dat het hele eetstoornis gedoe niet goed voor je is… Maar dit is makkelijker gezegd dan gedaan. Bij mij was het echt een ‘moment of realization‘. Opeens dacht ik: waar ben ik eigenlijk mee bezig? Er zijn zo veel gezonde manieren om jezelf er beter uit te laten zien als je niet tevreden bent met je lichaam.

Toch duurt het super lang (forever) voordat je op dit punt komt. Bij mij ook. Het hebben van een eetstoornis is gewoon geen pretje, ik denk dat iedereen die het heeft meegemaakt (of meemaakt) dat wel met mij eens is. Je kunt het gewoonweg niet verklaren aan mensen, maar het vreet echt energie.

Het enige wat ik nog wil zeggen: als je voelt/ weet dat iemand hiermee worstelt, zorgt er dan gewoon dat je er voor diegene bent. Boos worden heeft geen zin. Probeer het te begrijpen, maar als dat niet lukt, probeer dan alsnog gewoon dat je er wel bent om diegene te steunen. Dat helpt al heel veel…

«

»

4 COMMENTS
  • Maria
    4 maanden ago

    Hee, Knap dat je hierover schrijft :) Ik reageer vrijwel nooit op blogs, maar
    ik herken me echt in wat je zegt,vooral over het eenzame proces en dat het moeilijk uit te leggen is.
    Het realiseer moment komt inderdaad pas veel later en het blijft altijd een moeilijk punt.

    xx

    • admin
      4 maanden ago
      AUTHOR

      Wat een lieve reactie! Het blijft inderdaad een vervelend en moeilijk proces, maar we got this..!

  • Bo
    4 maanden ago

    Wat knap en goed dat je hierover schrijft!

  • Britt
    4 maanden ago

    Chapeau dat je dit deelt met heel de wereld Tessa! Hopelijk gaat het steeds beter en beter!

what do you think?

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *